پ.ن :الان فهمیدی کی داره می زنه تو سر کی؟
-
حکایت خواندنی روزی روزگاری
عابد خداپرستی بود که در عبادتکده ای در دل کوه راز و نیاز خدا میکرد، آنقدر مقام و منزلتش پیش خدا زیاد شده بود که خدا هر شب به فرشتگانش امر میکرد تا از طعام بهشتی، برای او ببرند… و او را بدینگونه سیر نمایند. بعد از ۷۰ سال عبادت ، روزی خدا به فرشتگانش گفت: امشب برای او طعام نبرید، بگذارید امتحانش کنیم.
آن شب عابد هر چه منتظر غذا شد، خبری نشد، تا جایی که گرسنگی بر او غالب شد. طاقتش تمام شد و از کوه پایین آمد و به خانه آتش پرستی که در دامنه کوه منزل داشت رفت و از او طلب نان کرد، آتش پرست ۳ قرص نان به او داد و او بسمت عبادتگاه خود حرکت کرد.
سگ نگهبان خانه آتش پرست به دنبال او راه افتاد، جلوی راه او را گرفت… مرد عابد یک قرص نان را جلوی او انداخت تا برگردد و بگذارد او براهش ادامه دهد، سگ نان را خورد و دوباره راه او را گرفت، مرد قرص دوم نان را نیز جلوی او انداخت و خواست برود اما سگ دست بردار نبود و نمی گذاشت مرد به راهش ادامه دهد. مرد عابد با عصبانیت قرص سوم را نیز جلوی او انداخت و گفت : ای حیوان تو چه بی حیایی! صاحبت قرص نانی به من داد اما تو نگذاشتی آنرا ببرم؟
به اذن خدای عز و جلٌ ، سگ به سخن آمد و گفت: من بی حیا نیستم، من سالهای سال سگ در خانه مردی هستم، شبهابی که به من غذا داد پیشش ماندم ، شبهایی هم که غذا نداد باز هم پیشش ماندم، شبهایی که مرا از خانه اش راند، پشت در خانه اش تا صبح نشستم… تو بی حیایی، تو که عمری خدایت هر شب غذای شبت را برایت فرستاد و هر چه خواستی عطایت کرد، یک شب که غذایی نرسید، فراموشش کردی و از او بریدی و برای رفع گرسنگی ات به در خانه یک آتش پرست آمدی و طلب نان کردی…
(یکم درس بگیرید،تا 1بار سوال اکسلتون رو جواب نمیدیم زودی میرید تو جبهه دشمن!!!!):smoke5:Leave a comment:
-
آخر نفهمیدیم کی داره تو سر کی میکوبه
دعواهاتونو بزارید زنگ آخر
(صرفا جهت تست یه دری وری از خودم در وکردم)Leave a comment:
-
-
-
-
-
-
-
از یه عصبانیت ساده شروع شد
از یه حرفی که سنگین تموم شد
از یه برخوردی که گرون تموم شد
بعدش یه خورده حس غریبی که نمی دونی از کجاست
و بعد دور می شی
تا دیگه بی حرمتی نشه
اما ....
منتظری که یه سراغی ازت گرفته شه
با اینکه می دونی محاله ....
روزها می گذرند و تو ...
هی عاشق تر می شی
سردر گم تر می شی
لجباز تر می شی
دلتنگ تر می شی
تا اینکه آخرش حست رو گم می کنی
اونقدر گمش می کنی که حتی یادت می ره که چه حسی بود
دیگه حست رو حس نمی کنی
و دردناک تر از این نمی شه
همه چی رو شونه های تو
و کسی از تو نمی پرسه که توانش رو داری ...
گاهی روزها فکر می کنی که محکومی تا هدر بری , تلف بشی
یه روز که بی خیال داری قدم می زنی
یهو یه چیزی هلت می ده که یادت بیاد دلتنگی
اونوقته که هی بغض می کنی و هی نمی ترکه
اون موقع است که بیشتر سردر گم میشی
دوباره هجوم سوالات
دوباره گم شدن
و تو
با این همه سوال
با این همه جاده های بی انتها
روزی صد بار به خدا می گی :
"*خدایا
یه جوری حرف بزن که منم بفهمم ...."
نه می تونی بنویسی
نه بخونی
نه ساز بزنی
هیچ
یک مرده ی متحرک ...
Leave a comment:
Leave a comment: